Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Siostry Benedyktynki
Formacja zakonna PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
"Przechowujemy nasz skarb w naczyniach glinianych"...

Rzeczywiście jest w życiu tak, że garncarz wykonując z gliny przeróżne przedmioty, chce im nadać konkretny kształt, by jak najlepiej spełniały swe zadania. W sposób szczególny - przez analogię - dzieło to odnosi się do naszego życia, za które jesteśmy odpowiedzialni. Tym kształtowaniem glinianych naczyń naszego życia jest w klasztorze czas formacji. Stawia sobie ona za cel przygotowanie do życia zakonnego i całkowitego oddania się Bogu i Kościołowi /por. Konstytucje nr 19/, tak by Skarb, który nosi w sobie każda Siostra, nigdy odtąd nie uległ zniszczeniu.

Formacja powinna przebiegać zgodnie z nauką Chrystusa, zaleceniami Kościoła i duchem Zgromadzenia. Siostrom należy wpajać zasady życia ewangelicznego oraz cnoty i postawę życiową właściwe Zgromadzeniu /Konstytucje nr 20/. Do właściwego zrealizowania tak poważnego zadania potrzeba kompetentnych osób – przełożonej generalnej i mistrzyń - oraz odpowiedzialności wspólnoty domu, w którym formacja się odbywa, ponieważ przykład życia rozmodlonego, gorliwego, pełnego miłości i poświęcenia stwarza właściwy klimat dla kształtowania duchowego sióstr /Konstytucje nr 22/.

Podstawowym pytaniem, jakie przyjmująca do wspólnoty Matka Generalna zada kandydatce będzie to: czy ma czystą intencję i prawdziwie szuka Boga? (RB 57,7)  Po spełnieniu pozostałych warunków dotyczących:

• stanu zdrowia (odpowiednie zdrowie fizyczne i psychiczne);

• dojrzałości i odpowiedniego charakteru;

• wieku (ukończony przynajmniej piętnasty rok życia i gimnazjum, a nie przekroczony trzydziesty piąty r. ż.);

• gotowości znoszenia trudów życia zakonnego;

• wykazania powołania do Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Misjonarek;

• istnienia ewentualnych przeszkód kanonicznych oraz złożeniu stosownych dokumentów:

• pisemnej prośby o przyjęcie do Zgromadzenia i życiorysu własnoręcznie napisanego;

• świadectwa chrztu i bierzmowania;

• zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego dobry stan zdrowia oraz wolność od chorób dziedzicznych, psychicznych i zakaźnych;

• świadectwa szkolnego i dyplomów;

• zgody rodziców wyrażonej na piśmie, gdy kandydatka jest niepełnoletnia;

• opinii proboszcza;

zostanie przyjęta do wspólnoty postulatu na okres przynajmniej sześciu miesięcy, ale nigdy nie dłużej niż dwa lata /por. Konstytucje nr 23 - 27; Dyrektorium nr 30/.

 

Postulat

 

Pierwszym etapem formacji jest więc postulat. To czas zapoznawania się z życiem zakonnym, jego zasadami oraz przygotowania do nowicjatu. Kandydatki, które zostały przyjęte do Zgromadzenia, przebywają w domu formacyjnym wraz ze swoją Mistrzynią Postulatu, która troszczy się o to, by poznawany duch modlitwy i pracy, był wspierany radosnym doświadczeniem życia w nowej rodzinie - rodzinie zakonnej.

 

 

Nowicjat

Dwuletni nowicjat to etap pełnego wprowadzenia w ewangeliczne wartości życia zakonnego, pogłębienia swojej więzi z Chrystusem poprzez gorliwe życie, modlitwę oraz zapoznanie się z duchem i ustawami Zgromadzenia. Siostry nowicjuszki mieszkają w specjalnie wyznaczonej części domu formacyjnego. Tam też uczestniczą w zajęciach dydaktycznych i wykonują w ciszy różnego typu czynności, służące dobru całego domu. Swoje milczenie przerywają każdego dnia na czas godzinnej rekreacji lub też na czas ważnych uroczystości i okolicznościowych wyjazdów. To właśnie klimat ciszy, w którym modlą się i pracują, pozwala im - przy pomocy Mistrzyni Nowicjatu - jeszcze pełniej zgłębiać duchowość, historię i znaczenie Zgromadzenia w ich życiu, by jak najpiękniej przygotować się do całkowitego daru z siebie w akcie pierwszej profesji zakonnej.

 

 

Obłóczyny

 

 

 

Juniorat

 

Juniorat to okres dalszej formacji, trwający - od I profesji do profesji wieczystej - 5 lat. W tym czasie juniorystka włącza się bardziej w życie wspólne i apostolskie Zgromadzenia oraz przygotowuje się do nieodwracalnego oddania się Bogu przez złożenie ślubów wieczystych. Przez pierwszy rok - czas tzw. ścisłego junioratu - Siostry przebywają w domu junioratu wraz z Mistrzynią Junioratu, wykonując zlecone im zadania. Następnie mogą być rozesłane na inne placówki Zgromadzenia, by w ten sposób odpowiedzieć na potrzeby Kościoła w danym miejscu, jednocześnie doświadczając czy taki sposób życia odpowiada ich pragnieniom. Jeśli tak, to po odpowiednim przygotowaniu na piątym roku junioratu - zostaną dopuszczone do złożenia profesji wieczystej.

 

Każdy z zaprezentowanych krótko etapów formacji jest swego rodzaju drogą, po której Chrystus prowadzi Siostry do pełnego zjednoczenia z sobą. Jest to droga trudu i radości życia Jemu w pełni poświęconego, na której Siostry służą sobie wzajemnie w klasztorze, który jest szkołą służby pańskiej tak, by nic nigdy nie było dla nich droższe nad Chrystusa /por. RB 72/.

 
Działalność misyjna PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   

Temat misji jest bliski naszemu sercu, bowiem "Kościół liczy na udział osób konsekrowanych w dziele misyjnym. Siostry Benedyktynki Misjonarki włączają się aktywnie w dzieło misyjne Kościoła przez modlitwę, dary materialne i pracę na terenach misyjnych"
/Dyrektorium nr16/.

Podejmowana na terenach misyjnych praca, jest bardzo zróżnicowana, jednakże zasadniczy jej rys - doprowadzenie ludzi do spotkania z Bogiem - pozostaje niezmienny wobec zmienności czasu, miejsca i sytuacji...

Siostry - z powodu małej liczby kapłanów na terenach misyjnych Brazylii i Ekwadoru - podejmują szeroko rozumianą działalność duszpasterską: udzielają chrztu, Komunii św., asystują przy ślubach, ceremoniach pogrzebowych, odprawiają nabożeństwa. Przekazują nie tylko wiedzę religijną, ale także uczą wykonywania różnych prac gospodarczych, nauczają w szkole (religia, język angielski) oraz prowadzą pracę charytatywną - punkt medyczny i dożywianie dzieci ubogich w utworzonej przez siebie świetlicy.

Nieco innej pracy podjęły się Siostry w USA. Tam, w utworzonym przez siebie domu dla osób starszych, prowadzą prawdziwie samarytańską posługę. Mieszkając w tak stechnicyzowanym świecie żyją prawdziwym zjednoczeniem z Bogiem, stając się w ten sposób dla wielu przedmiotem podziwu, ale i wezwaniem do refleksji nad - nie zawsze chwalebnym - życiem. Nic więc dziwnego, że to świadectwo owocuje wciąż nowymi kandydatkami, które wytrwale pukają do furty nowojorskiego klasztoru prosząc o przyjęcie.

Przywrócić ludziom Boga - oto zadanie, którego podjęły się nasze Siostry z Ukrainy. Już ponad czterdzieści benedyktynek misjonarek pracuje na tej ziemi ucząc prawd wiary, znaku krzyża, zrozumienia tajemnic sakramentów. Działając w parafiach, punktach katechetycznych czy też wykonując prace domowe, są wyraźnym znakiem nigdy nie przerwanej obecności Boga w tym kraju. Oto misja miłości...
Obecnie 85 Sióstr pracuje w 11 placówkach misyjnych Brazylii, Ekwadoru, USA i Ukrainy.

 
Historia domu zakonnego Sióstr Benedyktynek PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   

Dzieje i historia Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Misjonarek na terenie Borkowic sięgają początków II wojny światowej. Wybuch wojny w 1939 r. postawił Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek Misjonarek w wyjątkowo trudnej sytuacji. Kapituła generalna w dniu 29.06.1938 r. wybrała na Przełożoną Generalną Matkę Małgorzatę Szyndler, która przebywała wraz z s.Witoldą Warchoł na kweście w USA. Zamieszki polityczne utrudniały siostrom powrót do Polski. Gdy wybuchła wojna, delegat papieski zabronił siostrom powrotu do kraju. Polecił osiedlić się w Stanach Zjednoczonych. Zgodnie z przepisami Zgromadzenia rządy objęła ówczesna Wikaria Generalna s. Tekla Domańska i to właśnie ona w pierwszych dniach wojny wyjechała z siostrami z sierocińca w Kowlu i znalazła schronienie w Borkowicach. Miało to miejsce w sierpniu 1939 r. i na ten czas datuje się założenie pierwszej placówki poza diecezją łucką, w Borkowicach - należących wówczas do diecezji sandomierskiej. Ówczesny proboszcz – ks. Jan Wiśniewski już wcześniej wybudował dom parafialny, w którym przybyłe siostry mogły zamieszkać i podjąć pracę w parafii. Pierwszymi, które podjęły pracę na nowej placówce były: s. Janina Bogdanowicz i s. Anuncjata Nowakowska. W 1951 r. siostry założyły przedszkole jako formę pracy wychowawczej, która istnieje do dnia dzisiejszego. Do roku 1998 siostry mieszkały w domu wybudowanym przez ks. Jana Wiśniewskiego, pracując w parafii, prowadząc przedszkole oraz prace o charakterze apostolskim i duszpasterskim zgodnie z charyzmatem własnego instytutu. 

Od listopada 1998r. siostry zamieszkały już w nowym wybudowanym przez Zgromadzenie domu przy ul. Słonecznej 3. Poświęcenia nowego budynku klasztornego i kaplicy Sióstr Benedyktynek Misjonarek dokonał Ks. bp Edward Materski dnia 18 kwietnia 1998 r. Obecnie w Borkowicach pracuje 9 sióstr, podejmując pracę o charakterze duszpasterskim i apostolskim. Siostry pracują w parafii jako katechetki, zakrystianki i organistki, prowadzą przedszkole, które znajduje się w ich domu zakonnym, a także podejmują prace domowe w ogrodzie i kuchni. Dom w Borkowicach jest jedyną placówką, która przetrwała zmiany okresu wojny. Siostry wypełniając dewizę Zakonodawcy „Aby we wszystkim był Bóg uwielbiony” tworzą ład oparty o ewangeliczne wartości, a cichość i pokora, które są cnotami Serca Jezusowego kształtują ich duchowość.

 
Dzieje początków Zgromadzenia PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   

Czas, w jakim żył Benedykt (480-547), to okres głębokiego kryzysu, który dotknął Europę już na początku V wieku. Cywilizacja antyczna legła w gruzach (476), rozpoczynał się okres wojen i niepokojów spowodowanych wędrówką ludów, a Wieczne Miasto przechodziło w ręce kolejnych najeźdźców. Zewnętrzny chaos był tłem jeszcze większego kryzysu moralnego, jakie przeżywało Imperium Rzymskie.

Benedykt, młody student z Nursji, który przybył w tym czasie na studia do Rzymu, krytycznie ocenił tę sytuację i zdecydował usunąć się na pustelnię, by szukać Bożej mądrości. Wkrótce stał się założycielem i prawodawcą nowego zakonu. Fenomen Benedykta polega głównie na tym, że doskonale "wyczuł" epokę, można by rzec, posługując się językiem współczesnego Kościoła, że "odpowiedział na znaki czasu". Nie lekceważąc tego, co stare (dorobek antyku), otworzył się na nową sytuację historyczną, głosząc Chrystusa nie tylko mieszkańcom Cesarstwa, ale i najeźdźcom. Zakon benedyktyński podjął misje do pogan, pracę umysłową oraz zaniedbaną sztukę uprawy ziemi. Sprawdzone w praktyce codzienności zasady Benedykt zebrał około roku 530 w księgę Reguły.

Taki to początek miała - naznaczona trudem i cierpieniem - historia Zakonodawcy, którą niejako kontynuuje nasze Zgromadzenie. Również w jego losy - jako spadkobiercy dziedzictwa Świętego Ojca Benedykta - nie bezpodstawnie wpisuje się trwale znak krzyża. Dlaczego? Otóż prawie piętnaście wieków później w podobnej sytuacji przyszło żyć naszej Założycielce - Matce Jadwidze Józefie Kuleszy. Urodziła się Ona w 1859 roku w Karabelówce na Podolu w rodzinie ziemiańskiej. Od młodości pragnęła poświęcić swoje życie Bogu. Na przeszkodzie stał jednak ukaz carski z 1864 roku, który pozwalał klasztorom przyjmować kandydatki dopiero po śmierci jednej z sióstr. Ksieni konwentu wileńskiego, do której zwróciła się Józefa z prośbą o przyjęcie, zgodziła się pod warunkiem, że zostanie w klasztorze dopóki nie wykryją jej władze carskie. Klasztor w Wilnie nie mógł prowadzić nowicjatu, dlatego przełożona wysłała kandydatkę do Przemyśla w Galicji. W 1902 roku, po powrocie do Wilna, siostra Jadwiga potajemnie złożyła profesję zakonną na ręce matki Anny Gabrieli Houvalt. W kilka lat później, prawdopodobnie na skutek wykrycia, zmuszona była jednak opuścić Wilno. Od tego momentu rozpoczął się długi okres wędrówki, w którym zapewne z trudem można było odnajdywać tak wymagającą wolę Bożą.

Ostatecznie drogi te zaprowadziły ją do Rzymu, gdzie znalazła się u boku założycielki czynnej gałęzi benedyktynek, błogosławionej matki Kolumby Gabriel. Około 1912 roku siostra Jadwiga otrzymała misję, by udać się w rodzinne strony i założyć filię nowego Zgromadzenia na terenie Podola oraz kwestować na jego potrzeby. Właśnie tam spotkała panią Jadwigę Aleksandrowicz, która powierzyła jej troskę o założony przez siebie sierociniec. Podjętą służbę Siostry Jadwigi, potwierdzoną gorliwością i autentyzmem zakonnego ducha, zaczęły wspierać wolontariuszki, które - jak się wkrótce okazało - stały się pierwszymi kandydatkami do życia zakonnego. Siostra Jadwiga przez cały ten czas wdrażała je do pracy z dziećmi, dbając jednocześnie o ich rozwój wewnętrzny.

Klęska Rosji w pierwszej wojnie światowej zmieniła również sytuację zakonów. Od tego momentu Siostra Jadwiga mogła przywdziać habit i starać się o zezwolenie na otwarcie nowicjatu. Stało się tak za zgodą biskupa Ignacego Dubowskiego, dzięki czemu już 24 czerwca 1917 roku w Białej Cerkwi koło Kijowa odbyły się pierwsze obłóczyny. Przełożoną nowej wspólnoty została matka Jadwiga, a ksiądz Antoni Jagłowski - kapelanem Zgromadzenia. Biskup uważał białocerkiewny dom za początek nowego Zgromadzenia, natomiast Matka Jadwiga - za filię Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek od Miłosierdzia. Ten rozdźwięk stał się przyczyną wielu cierpień Matki, a nawet jej czasowego odejścia ze Zgromadzenia. Utrudniony kontakt z matką Kolumbą, a wreszcie jej śmierć w 1926 roku, położyły kres rozterkom. Matka Jadwiga powróciła w 1927 roku do założonego, jakby wbrew sobie, Zgromadzenia, którego początek i charyzmat wiąże się z opieką nad dziećmi osieroconymi po I wojnie światowej.

Siostry podejmowały również katechizacje i różne formy oddziaływania apostolskiego, zwłaszcza wobec młodzieży żeńskiej. W Łucku i Kowlu powstały dwa duże sierocińce, w których wprowadzono nowoczesny, rodzinkowy system wychowawczy.

Nowy układ granic po II wojnie światowej, zmusił siostry do przeniesienia się wraz z dziećmi na teren obecnej Polski. Trzeba było wszystko budować od początku. Zgromadzenie szybko zorganizowało domy dziecka w Puławach, Kwidzynie, Ełku i Zagórowie. W latach sześćdziesiątych jednak władze komunistyczne zlikwidowały je lub przekształciły w domy opieki dla dzieci z upośledzeniem umysłowym. Zgromadzenie odczytało to jako znak czasu rozwijając stopniowo nowe formy pracy wychowawczej.

Obecnie siostry rozwijają swoją działalność apostolską w kraju i za granicą podejmując różnego rodzaju prace w myśl Reguły św. Benedykta: "Aby we wszystkim Bóg był uwielbiony" /RB 57/.

 



Joomla 1.5 templates created by Lonex.